On

Watch invitation-poster / Zobacz plakat z zaproszeniem

W Sobotę, 17 kwietnia, 18:30 w kościele Najświętszego Imienia Jezus przy 325 Washington Blvd (róg Pulaski Street), Stamford, CT odprawione zostało nabożeństwo żałobne w intencji ofiar katastrofy lotniczej pod Smoleńskiem oraz Polski.  Żałobną Euaharystię  poprzedził Różaniec za wszystkich poległych w katastrofie.  Mszy św. w intencji zmarłych i Polski przeowdniczył ks. Łukasz Sorys CM, który wygłosił także homilię (po polsku). Koncelebrowali pozostali kapłani pracujący w parafii: ks. Eugeniusz Kotliński CM, proboszcz, ks. Bolesław Potomski CM oraz rezydujący na terenie parafii Msgr Ted Malamowski

Read an article in STAMFORD ADVOCATE

Polska społeczność Brooklynu na Greenpoincie

Przed godziną 19:00 kościół św. Stanisława wypełnił się po brzegi, podobnie jak to miało miejsce w minioną niedzielę. Zabrakło miejsc siedzących. A stojących w zasadzie też nie było. Jak to zauważyli dziennikarze, np. New York Post, na zewnątrz stał także tłum. W sumie ponad 1200 wiernych, parafian, brooklyńczyków, nowojorczyków, przyjaciół Polski w strojach codziennych, odświętnych i tradycyjnych ludowych.   Przyszli pomodlić się za zmarłych Prezydenta Lecha Kaczyńskiego i jego żonę, oraz za poległych razem z nimi senatorow, posłów urzędników państwowych, oficerów, działaczy społecznych. Wszyscy zgromadzeni modlili się patrząc na udekorowany kwiatami ołtarz, z którego boku wyeksponowano portret Pierwszej Pary Rzeczypospolitej autorstwa Kiki Garber.

Gościem honorowym był J.E. ks. bp Nicholas DiMarzio, ordynariusz diecezji brooklyńskiej, który nie koncelebrował Eucharystii ale modlił się podczas niej. Przyszedł, jak to sam powiedział, “jako biskup, aby solidaryzować się z waszym krajem, rozpamiętując odejście tak wielu, tak wielu wielkich ludzi”. Przybyli przedstawiciele organizacji polonijnych – Centrum Polsko-Słowiańskiego, Polskiej i Słowiańskiego Federacji Unii Kredytowych, Pulaski Association of Business and Professional Men, Kongresu Polonii Amerykńskiej, Domu Narodowego na Greenpoincie, Ligii Morskiej. Przybyły poczty sztandarowe organizacji polonijnych, harcerze. Reprezentowany był także Polski Konsulat Generalny w Nowym Jorku.

Uroczysta Mszę św. pogrzebową koncelebrowali wszyscy pracujący w parafii księża ze Zgromadzenia Księży Misjonarzy z proboszczem, ks. Markiem Sobczakiem CM na czele. Współcelebransami byli kapłani z sąsiedniej polskiej parafii Matki Boskiej Pocieszenia z Williamsburga, ks. Ludwig Kolodziej i towarzyszący mu kapłań z diecezji łomżyńskiej, ks. George Semeniuk CM z Vincentian Center w Oyster Bay, NY (Prowincja Wschodnia CM).

Obrzędy żałobne – rozpoczęcie Mszy św.

Liturgię rozpoczął obrzęd pogrzebu, tzw pierwsza stacja, która normalnie odmawiana jest nad trumną zmarłego. Słowami “Panie wejrzyj ku wspomorzeniu memu” modlitwę rozpoczął ks. Jan Urbaniak CM. Po nim ks. Jarosław Lawrenz CM i ks. Jan Szylar CM na zmianę odśpiewali Psalm 130 – “Z głębokosci wołam do Cibie Panie…”. Modlitwę końcową odmówił, ks. Józef Szpilski CM, wszyscy z parafii św. Stanisława Kostki. W trakcie tej części liturgii nauczyciele z parafialnej szkoły podstawowej św. Stanisława Kostki odczytali dostojnie listę wszystkich poległęch w katastrofie. Kolejne grupy wycytanych nazwisk i pełnionych funkcji oddzwaniał dzwon okrętowy Ligii Morskiej.

Msza św. – Liturgia Słowa

Po obrzędach pogrzebowych, ks. proboszcz od razu przeszedł do Liturgii Słowa, po której wygłosił specjalnie przygotowane na dzisiejszą Mszę św. kazanie poświęcone przede wszystkim poległym z Panem prezydentem na czelem. (Możesz przeczytać treść tej homilii TUTAJ lub posłuchać jej poniżej). Po homilii odczytano Modlitwę Wiernych, tę samą, którą modlono się w czasie niedzielnej Mszy żałobnej za ofiary tragedii (przeczytaj jej tekst TUTAJ).

Msza św. – homilia – ks. Marek Sobczak CM

Msza św. – Modlitwa Wiernych

W trakcie Ofiarowania pani organistka, Małgorzata Staniszewska odśpiewała tradycyjny hymn eucharystyczny “Ave Verum”, po którym nastąpiła sama dlasza część liturgii Eucharystii, do której sprawowania wykorzystano kielich z pateną, dar Lecha i Marii Kaczyńskiech dla kościoła św. Stanisława Kostki z 2007 (zobacz zdjęcia kielicha TUTAJ i TUTAJ)

Msza św. – Liturgia Eucharystii

Ceremonii Komunii świętej ponownie towarzyszył artystyczny występ na który złożyły się pieśni “Serdeczna Matko”, “Ave Maria” Franciszka Schuberta w wykonaniu p. Małgorzaty oraz bardzo refleksyjne wykonanie “Adagio g-moll” Tomaso Albinioniego na organy i flet.

Msza św. – Komunia św.

Za zakończenie Mszy św. głos zabrał ks. bp Nicholas DiMarzio, który rozpoczął od powitania zebranych po polsku słowami “Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus”. Po nim głos zabrał ks. proboszcz Marek Sobczak dziękując ks. biskupowi za przybycie i wspólną modlitwę we wspólnocie koscioła św. Stanisława Kostki. Po błogosławienstwie i rozesłaniu wszyscu odśpiewali “Boże coś Polskę”. Następnie wielu wiernych obcenych w kościele wpisało się do specjalnie wyłożonej przed ołtarzem księgi pamiątkowej.

Msza św. – słowa końcowe i błogosławieństwo

Chociaż Msza się skończyła to jak zauważyła później na blogu katolickiej brooklyńskiej stacji telewizyjnej NET NY obecna w kościele dziennikarka stacji Nathalia Ortis: “poruszył mnie widok tak wielu ludzi, którzy jeszce przez godzinę po nabożeństwie nadal trwali w kosciele przechodząc z jednego miejsca w drugie, w ciszy, ze smutkiem na twarzy, niektórzy trzymając polskie flagi. Niektórzy ubrani w tradycyjne polskie stroje ludowe, a niektórzy ubrani w smutek w oczach. Jednak wszyscy zjednoczeni w swoim żalu.”

Zobacz relację filmową przygotowaną przez NET New York dla programu CURRENTS

Msza święta żałobna ku czci tragicznie zmarłych w katastrofie samolotu Prezydenckiego

Możesz także posłuchać tej homilii

~~ ~~ ~~ ~~

„A sprawiedliwy, choćby umarł przedwcześnie, znajdzie odpoczynek” zapewnia nas autor biblijnej Księgi Mądrości.

10 dzień kwietnia 2010 roku, godzina 8.56. Sobotni poranek. W Warszawie i Gdańsku, w Krakowie i Szczecinie, we Wrocławiu i Białymstoku wstaje dzień. Promienie słońca dziurawią chmury i budzą ziemię z nocnego snu. Domy wypełnia szczebiotanie wyspanych dzieci i rozbudzająca dorosłych muzyka.

10 dzień kwietnia 2010 roku, godzina 8.56. Nad smoleńskimi lasami toczy się huk silników samolotowych radośnie zwiastujący przybywających gości. Lecz co to? Huk niespodziewanie zamienia się w jeszcze potężniejszą złowrogą ciszę. Nie będzie gości? Odlecieli? Oj, nie… Oni pozostali na mokrej katyńskiej ziemi. Uleciały jedynie ich dusze – i to na zawsze, i to daleko. Jakby spełniły się słowa Psalmu 144 – „Człowiek podobny jest do tchnienia wiatru, dni jego jak cień migają…”

Kilka minut później w nie tak odległej Polsce zamilkło szczebiotanie dzieci i muzyka dorosłych. Cisza katyńskiego lasu docierała do Polskich serc poprzez radia i telewizory. Wszędzie było to samo i o tym samym. Zginął Prezydent Rzeczypospolitej Polski Lech Kaczyński wraz z żoną i 94 osobami znajdującymi się w prezydenckim samolocie Tu-154M, lot nr 101.

W niedowierzaniu zamarła cała Polska, później reszta nas, Polaków, rozproszonych na całym świecie. Rozdzwoniły się dzwony kościołów – jękliwie wybijając mosiężnymi sercami – tragedia narodowa, tragedia narodowa… A polskie flagi, ze smutku i z żalu, okryły się kirem. Ludzkie gardła ścisnęła niemoc i tylko wargi szeptały – Wieczne odpoczywanie, racz im dać Panie….

Stanęliśmy bezradni w obliczu śmierci osób, które przez ekran telewizyjny stawały się codziennie coraz bliższymi członkami naszych rodzin. Aż tu nagle, ich życie rozwiało się w naszych oczach, jak poranna mgła, która jest a za chwilę jej nie ma. Ale zanim zniknęła to sprawiła, że katyńska ziemia, uświęcona krwią polskich oficerów, ponownie nasyciła się krwią polskiej elity. Uświęcona czy przeklęta???

Nad katyńskim lasem, prezydencki samolot zataczał wielkie koło podchodząc do lądowania. Wraz z samolotem – to los historii zatoczył wielkie koło po to, aby świat dowiedział się o męczennikach systemu komunistycznego i stalinizmu. To los historii (miejmy nadzieję) sprawił – Jego Majestat, Pan Prezydent Kaczyński, który tak bardzo dbał o polską pamięć narodową, jak żaden inny Prezydent Polski, zginął w miejscu najświętszym tej pamięci. Zginął tam, gdzie miał powiedzieć następujące słowa: „niewypowiedziane cierpienia znaczyły drogę polskiej Golgoty Wschodu. Najbardziej tragiczną stacją tej drogi był Katyń. Polskich oficerów, duchownych, urzędników, policjantów, funkcjonariuszy straży granicznej i służby więziennej zgładzono bez procesów i wyroków. Byli ofiarami niewypowiedzianej wojny. Zostali zamordowani z pogwałceniem praw i konwencji cywilizowanego świata. Zdeptano ich godność jako żołnierzy, Polaków i ludzi. Doły śmierci na zawsze miały ukryć ciała pomordowanych i prawdę o zbrodni. Świat miał się nigdy nie dowiedzieć. Rodzinom ofiar odebrano prawo do publicznej żałoby, do opłakania i godnego upamiętnienia najbliższych. Ziemia przykryła ślady zbrodni, a kłamstwo miało wymazać ją z ludzkiej pamięci.”

Czy ofiara życia Pana Prezydenta i 95 innych ludzi, którzy chcieli i mieli prawo być w miejscu kaźni swoich poprzedników sprawi, że może w końcu świat dowie się prawdy? Bo wcześniej, jak Prezydent Kaczyński miał powiedzieć: „Ukrywanie prawdy o Katyniu – efekt decyzji tych, którzy do zbrodni doprowadzili – stało się jednym z fundamentów polityki komunistów w powojennej Polsce: założycielskim kłamstwem PRL. Był to czas, kiedy za pamięć i prawdę o Katyniu płaciło się wysoką cenę. Jednak bliscy pomordowanych i inni, odważni ludzie trwali wiernie przy tej pamięci, bronili jej i przekazywali kolejnym pokoleniom Polaków. Przenieśli ją przez czas komunistycznych rządów i powierzyli rodakom wolnej, niepodległej Polsce. Dlatego im wszystkim, a zwłaszcza Rodzinom Katyńskim, jesteśmy winni szacunek i wdzięczność. W imieniu Rzeczypospolitej składam najgłębsze podziękowanie za to, że broniąc pamięci o swoich bliskich, ocaliliście Państwo jakże ważny wymiar naszej polskiej świadomości i tożsamości.”

I znów przyszło nam zapłacić wysoką cenę za prawdę katyńską, która ponownie pokrywa się całunem w kolorach niewinności i męczeństwa – białym i czerwonym – jak polska flaga, jak promienie z serca Jezusa na obrazie Miłosierdzia Bożego.

Tomasz Sakowicz – redaktor Gazety Polskiej – powiedział mniej więcej takie słowa: „Naród przeżywa jedna z najgłębszych tragedii. Nie chodzi tylko o ilość zabitych, a nawet o to, że zginęli ludzie najważniejsi w państwie. Chodzi o to, że odebrano nam to, co powodowało, że Polska się zmieniała w ostatnich latach, uderzono samo serce zmian Polskich. Zrobił to ślepy los, wypadek, może coś jeszcze. Mamy połączenie katastrofy Gibraltarskiej z mordem w Katyniu, jakby w jednym miejscu, w jednym wypadku, w jednym zdarzeniu. Tym samym została wyzwolona wielka energia i wierzymy, że ta śmierć nie pójdzie na marne…”

Oby zyskała na tym Ojczyzna. Oby zrozumieli to ludzie, którzy mają w ręku potężną broń czyli środki masowego przekazu. To oni mają moc łączyć i dzielić, manipulować i wpływać na ludzkie myślenie. Oby nie dzieliły społeczeństwa jak to było do tej pory, poprzez wyśmiewanie i szydzenie z człowieka, który był Prezydentem Polski. Wyśmiewano go za jego katolicką wiarę i jej praktykowanie. Wyszydzano go za to, że żył to wiarą, że ją wprowadzał do życia ustawodawczego, do życia narodu – nota bene – tego narodu, który od wieków był wierny Bogu i zawsze stał pod sztandarem, na którym był wyhaftowany napis – Bóg, Honor i Ojczyzna. Drwiono z niego, bo przywrócił dumę z faktu bycia Polakiem, spadkobiercą wspaniałych polskich pokoleń.

Mówiono o nim właśnie tak, bo zapomniano o tym pięknym aforyźmie: Do szczytnego celu prowadzi szczytna droga. Prezydent Kaczyński szedł do szczytnego celu jakim było dobro Polski szczytną drogą życia. Szedł drogą, którą powinien kroczyć każdy Polski obywatel.

Święty Wincenty a Paulo – człowiek historia – ten, który w 17 wieku stworzył dzieła miłosierdzia i jest fundamentem i kamieniem węgielnym organizacji charytatywnych w świecie – powiedział znamienne słowa: „Musisz kochać ludzi, którym służysz”. Nie wiem, czy śp. Pan Prezydent czytał te słowa Wincentego a Paulo, i czy je choćby słyszał –wiem jednak, że on je praktykował w życiu. On kochał ludzi, on kochał Polskę. On służył człowiekowi troszcząc się o jego dobro i służył Polsce dla jej dobra. Prezydent Kaczyński był dobrym i ciepłym człowiekiem i widział w innych po prostu ludzi, a nie pionki w grach politycznych, miał olbrzymi szacunek tak dla Boga jak i dla człowieka, miał szacunek i wiarę we własny naród. Żył w przekonaniu, że w obecnym wieku – tak jak wcześniej – trzeba dbać o interes własnego państwa, bo jak my, Polacy, o niego nie zadbamy – to nikt tego za nas nie uczyni.

Taki powinien być każdy Polak, bo Polak, choć nie wierzył w Boga, był zawsze dżentelmenem i szanował wyznanie i poglądy drugiego człowieka, czego dowodem jest tak wspaniałe zadomowienie się narodu żydowskiego na ziemiach polskich, ewangelików czy luteranów przez wieki. Czego dowodem jest ratowanie Żydów przez Polaków, choć tylko na terenie Polski za taką pomoc groziła kara śmierci ze strony hitlerowców.

Kim są zatem Ci, którzy drwią z własnego prezydenta i którzy go nie szanują? Albo, kim są Ci, którzy już teraz sieją podział protestując przeciw decyzji o miejscu pochówku? Polakami?

Kilka miesięcy temu będąc w Ojczyźnie rozmawiałem z kuzynki synem, dwudziestolatkiem, o potrzebie dochowania wierności polskim i katolickim wartością. Skwitował jednym zdaniem, wujek – ja jestem Polakiem, ale przed wszystkim europejczykiem, a tam to już niemodne. Polska pyta – Kto tych młodych ludzi tak wychowuje?

Dlatego jakże ważne wydają się być słowa, które napisał Tomasz Czarnecki w Gazecie Polskiej: „Chciałbym, żeby od Prezydenta Rzeczypospolitej Lecha Kaczyńskiego Jego następcy nauczyli się kilku rzeczy. „Kilku myśli – co nie nowe” – jakby to powiedział Norwid. Przede wszystkim patriotyzmu, miłości Ojczyzny – nie na pokaz, nie na wybory, lecz prawdziwej, wynikającej z rodzinnej tradycji, książek, własnych przemyśleń. Także wielkiego szacunku dla narodowej historii, dla pokoleń walczących o to, „żeby Polska była Polską”, dla Żołnierzy Wyklętych, dla wszystkich tych, którzy po 1944 r. chcieli Polski wolnej, silnej, i płacili za to dużą cenę. Niech się uczą również zrozumienia dla polityki historycznej”.

Tragedia z 10 kwietnia 2010 r. obliguje nas do tego, by zawołać: Obudź się, Polsko, otrząśnij się z koszmarnego snu i spojrzyj na swoje korzenie, które przecież są chrześcijańskie, i wskrześ w sobie siłę, by z polskiej ziemi nie pozwolić wyrwać krzyża i Ewangelii, by zatrzymać polską tradycję i patriotyzm.
W osobach, które odeszły, na czele z Prezydentem RP, mieliśmy to oparcie i tę nadzieję, że będą stali na straży wartości chrześcijańskich i polskich. (Tygodnik Niedziela)

Testament śp. Prezydenta Najjaśniejszej Rzeczypospolitej – testament Polski wolnej, solidarnej, silnej, Polski-dobrej Matki dla wszystkich swoich dzieci, tych bogatszych i tych biedniejszych, tych z wielkich metropolii i tych z małych wsi – dostał się nam w spadku po Nim. Czyńmy więc swoją powinność, róbmy swoje, by – kiedy się z nim spotkamy tam, gdzie jest teraz – nie wytknął nam grzechu zaniechania.

Nad katyńskim lasem leciał prezydencki samolot. Mówią, że w pewnym momencie pochylił się mocno na jedną stronę i przez to, zawadził skrzydłem o drzewa i runął w dół ku swojej zgubie. Trudno tego nie odnieść do rzeczywistości. Oto w jednej chwili naród poniósł straty wprost niemożliwe do oszacowania. Straciliśmy prezydenta, straciliśmy prezesa IPN, rzecznika Praw Obywatelskich, prawie całe kierownictwo PIS, wybitnych polityków prawicy chrześcijańskiej, straciliśmy legendarną działaczkę założycielkę NSZZ Solidarność. Polska niebezpiecznie przechyliła się na jedno skrzydło. Oby nie był to przechył katastrofalny.

Na ulice polskich miast wyszły tłumy zapłakanych ludzi, którym zabrakło słów, których serca pękają z bólu. Lecz najgorszy jest ten nękający lęk, o to, co będzie dalej z naszym krajem, co będzie z nami. Odszedł Prezydent Kaczyński. Odeszło tylu mądrych Polaków. Nie wypowiedzą już prawdy, nie ostrzegą, nie uświadomią błędu, nie poprowadzą właściwą drogą!

Było skupienie, wyciszenie i zapalone świece przy Pałacu Prezydenckim, zapełniły się także kościoły w całej Polsce i na świecie. Oby to był dobry początek jutra naszego kraju i naszej Ojczyzny. Modlimy się o to słowami kardynał Józefa Glempa z homilii w Warszawie – Panie Boże, druga odsłona katyńskiego dramatu rozegrała się nie po naszej myśli, pozwól nam przez wiarę odczytać sens Twojej myśli. Chryste, ześlij swego ducha na Polaków.

A duszom wiernych zmarłych daj wieczny pokój. Amen

.

Przeczytaj więcej na temat samej Mszy Żałobnej lub jej posłuchaj w całości TUTAJ

W czasie wizyty państwowej

DAR  PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ LECHA KACZYŃSKIEGO I MARII KACZYŃSKIEJ DLA KOŚCIOŁA P.W. ŚW. STANISŁAWA KOSTKI  NOWY JORK, 23 WRZEŚNIA 2007R.

W tygodniu żałoby narodowej z powody tragicznej śmierci Prezydenta Rzeczypospolitej, jego małżonki i 94 innych osób im towarzyszących w dordze na obchody 70 rocznicy mordu katynskiego ten Dar Prezydencki jest wykorzystywany w trakcie żałobnej Eucharystii.  Zobaczcie Dar Prezydenta Polski dla parafii św. Stanisława Kostki.

Prayer of the Faithful

~~ ~~ ~~

PRAYER OF THE FAITHFUL, MOURNING MASS
SUNDAY, APRIL 11

Let us pray for the Church of Christ, that lead by pope Benedict XVI she strain toward the Truth, which is God himself. We pray to you…

Let us pray for the President of the Republic of Poland, Mr. Lech Kaczynski, great Pole and patriot, the man seeking historic truth, working for the welfare of Poland with all his strength, and First Lady, Maria Kaczynska, woman of great heart i kindness for individual, that the Merciful God would have received them in the eternal Homeland. We pray to you…

“All what is ours, to Poland we give”. We bid farewell Scoutmaster of the Republic, Scout Ryszard Kaczorowski, last President-in-exile of Poland. Let us pray, that God will reward his loyal and faithful service to youth and Homeland. We pray to you…

We bid farewell Senators, Members of Parliament of all parties, government officials and President’s Chancellery, that God will reward their efforts in service for the welfare of the Homeland. We pray to you…

We pray for representatives of Polish Armed Forces who accompanied President Kaczynski in his last duty, that God have received them to the eternal guard. We pray to you…

We pray for members of Katyn Family who tragically died, that have experienced the joy of common meeting in heaven with their forefathers murdered 70 years ago in that place. We pray to you…

We pray for deceased clergymen – military bishops of Polish Army, President’s chaplain, other military chaplain of Armed Forces, of various religions, chaplains of Katyn Family and Siberian Family, that God have rewarded their ministry with the reward of eternal life. We pray to you…

We are joining in prayer with the fallen Polish veterans, members of Solidarity Trade Union, especially Mrs Anna Walentynowicz, that God has granted them eternal peace for efforts of their lives and their sacrifice on the altar of Homeland. We pray to you…

Let us pray for unspoken attendants of the tragic flight – entourage, crew members, Security Service officers, that they have received Mercy of God. We pray to you…

Let us pray for suffering families of the victims of these two great national tragedies of Katyn, of 1940 and 2010, that in the the quietness of that forest and muteness of birds they have experienced internal peace and explored never emptying source of Mercy and hope in the wounds of suffering Christ. We pray to you…

Let us pray for us gathered here, deepened in grief and mourning, that looking at Merciful Jesus we have responded – “Jesus, I trust You…” We pray to you…

Modlitwa Wiernych

~~ ~~ ~~

MODLITWA WIERNYCH NA MSZĘ ŻAŁOBNĄ
W NIEDZIELĘ 11 KWIETNIA 2010

Módlmy się za Kościół Chrystusowy, aby pod przewodnictwem papieża Benedykta XVI dążył do Prawdy, którą jest sam Bóg. Ciebie prosimy…

Módlmy się za Prezydenta Rzeczpospolitej Polski Lecha Kaczyńskiego, wielkiego Polaka i patriotę, człowieka szukającego prawdy historycznej, i pracującego z całych sił dla dobra Polski, oraz za Pierwszą Damę, Marię Kaczyńską, kobietę o wielkim sercu i dobroci dla człowieka, aby Miłosierny Bóg przyjął ich do wiecznej Ojczyzna. Ciebie prosimy…

“Wszystko, co nasze Polsce oddamy”. Żegnamy Druha harcmistrza Rzeczpospolitej, Ryszarda Kaczorowskiego, ostatniego Prezydenta Polski na uchodźstwie. Módlmy się, aby Bóg wynagrodził mu wierną służbę młodzieży i Ojczyźnie. Ciebie prosimy…

Żegnamy senatorów, posłów na Sejm wszystkich ugrupowań, członków rządu i Kancelarii Prezydenta, aby Bóg wynagrodził ich za trud służby dla dobra Ojczyzny. Ciebie prosimy…

Modlimy się za przedstawicieli Sił Zbrojnych Wojska Polskiego, towarzyszących Prezydentowi Kaczyńskiemu w ostatniej posłudze, aby Bóg przyjął ich na wieczną wartę. Ciebie prosimy….

Módlmy się za tragicznie zmarłych członków Rodziny Katyńskiej, aby doznali radości ze wspólnego spotkania w niebie ze swoim przodkami zamordowanymi w tym miejscu 70 lat temu. Ciebie prosimy…

Módlmy się za zmarłych duchownych – biskupów polowych Wojska Polskiego, kapelana Prezydenta, kapelanów Sił Zbrojnych różnych wyznań oraz kapelanów Rodzin Katyńskich i Sybiraków, aby Bóg wynagrodził ich apostolstwo nagrodą życia wiecznego. Ciebie prosimy…

Łączymy się w modlitwie za poległych kombatantów Polskich, członków NSZZ Solidarność, a szczególnie za panią Annę Walentynowicz, aby Bóg obdarzył ich spokojem wiecznym za trud ich życia i poświęcenie na ołtarzu Ojczyzny. Ciebie prosimy…

Módlmy się za niewymienionych uczestników tragicznego lotu – osoby towarzyszące, członków załogi i funkcjonariuszy Biura Ochrony Rządu, aby i oni doznali Miłosierdzia Bożego. Ciebie prosimy…

Módlmy się za cierpiące rodziny ofiar z dwóch wielkich katyńskich tragedii narodowych, 1940 i 2010 roku, aby w ciszy tamtego lasy i w milczeniu ptaków doznali wewnętrznego pokoju, a w ranach bolejącego Chrystusa odkryli niewyczerpane źródło Miłosierdzia i nadziei. Ciebie prosimy…

Módlmy się za nas tutaj zgromadzonych, pogrążonych w smutku i żałobie, abyśmy spoglądając na miłosiernego Jezusa powtarzali – „Jezu, ufam Tobie”… Ciebie prosimy….